ابو جعفر كه صالح بود خواهد بود - براى هدايت شيعيان آشكار نمود . شيخ بزرگوار آقاى غروى دربارهء روايات فوق توضيحى بدين گونه دارد : « اين روايات با وضوحى كامل دلالت دارند بر آنكه ابو جعفر چندان هم از مقام و منصب امامت دور نبود اگر چه امام حسن عسكرى كفه‌اش مىچربيد و لذا علم ازلى به امامت او تعلق گرفته بود و تقدير چنين بود كه ابو جعفر قبل از برادر فوت كند و علت تامهء امامت معصوم يازدهم فراهم شود . از روايات چنين برمىآيد كه اين دو برادر مقتضيات و شرائط امامت را دارا بودند . بعلاوه آنكه ابو جعفر بزرگتر هم بود كه همين يكى از شرايط امامت نزد شيعيان است و از حضرات معصومين - عليهم السّلام - برگرفته شده است » « 1 » . به هر حال اين روايات ، ربطى به بداء ندارند بلكه از آنها برمىآيد كه خداوند امامت حسن بن على عسكرى - عليهما السّلام - را - كه بر شيعيان پنهان بود - آشكار نمود . و اما گفتهء امام هادى به فرزندشان مبنى بر اظهار شكر و سپاس ، بخاطر همين آشكار كردن امامت ايشان است نه آنكه امامت پس از آنكه متعلق به ابو جعفر بود به ايشان رسيد تا لازم شود در علم خداوند تبدلى رخ داده باشد كه از امور محال است . دو برادر حسين بن على الهادى - عليه السّلام - يكى از خردهاى بىنظير بشرى و گلهاى سرسبد بوستان امامت و ولايت بود . ادب شايسته ، اخلاق متين و گستردگى معارفش او را از ديگران متمايز مىساخت . حسين پيوندى گسست‌ناپذير با برادرش امام حسن عسكرى - عليه السّلام - داشت تا آنجا كه اين دو را به دو جدّشان دخترزادگان پيامبر و ريحانهء ايشان و سروران جوانان بهشت امام

--> ( 1 ) - ابو جعفر ، محمّد بن الإمام على الهادى ، ص 12 - 13 .